Matemáticas Negras
1987/02/01 Goñi, Jesus Mari Iturria: Elhuyar aldizkaria
Estamos en Donostia. Desde o monte Urgul, a paisaxe parece una ducha. Chove moito. Impulsado por un aire suave e tépedo, a auga proporciona una cortina longa e fina. A cidade é un escenario.
A choiva, máis que mollar as casas, está a pintarse en gris; noutros días están a igualarse, desfacendo as diferenzas máis notables. Parece que se atopan máis cerca, máis preto do normal, facendo fronte ao tempo triste.
Máis abaixo, a xente que circula pola rúa non mira cara arriba, busca o pórtico ofrecido polos balcóns burumáticos e os beirados dos tellados. Na maioría das caras pódese ver un xesto íntimo que produce a tristeza do tempo.
E os coches a gusto. As cores metalizados conseguen neste ambiente o seu brillo máis matizado, metálico. No interior dun coche deste tipo e subindo pola rúa Urbieta, que chega ao centro de Amase, vese a un home serio, protagonista do noso historio, o detective Sasiletrau.
![](images/A7028.jpg)
Cando o coche de Sasiletrau pasa á altura da antiga casa do Teatro Belas Artes, a luz vermella da radio que ten na guantera acendeuse e a alarma dun pequeno aparello que leva nos cans difundiu un son agudo.
- Si, diga. Dous delincuentes entran na oficina da Caixa de Aforros de Gipuzkoa na rúa Urbieta. Están armados. Vale, voume. Estades seguros de que son dous? Así nolo dixeron desde aquí.
- Vale. Chama cando obteñades máis información.
Paira cando Sasiletrau quere acelerar o coche, o semáforo de media rúa está en laranxa e desesperadamente pisou o acelerador até o fondo. Un destes policías azuis que vixían o TAO-OTA tócalle o txistu, pero Sasiletrau ségueo sen facer caso. É un home duro, disposto paira todos os riscos.
O semáforo da rúa San Martín está verde. Diante xa pode ver a oficina da Caixa de Aforros. Aí está! Desde alí ve a dúas persoas. Tras percorrer a zona durante un segundo, comezan a correr cara á Azoka que se atopa na beirarrúa anterior. Sasiletrau frea o coche en plena rúa. No medio segundo está de pé no exterior e no outro centro vese correndo a si mesmo nun intenso transporte. Atrapa, atrapa!.
Tras botar a vista atrás, os criminais deciden non entrar no mercado e sen saír da beirarrúa diríxense cara a Abenida. Sasiletrau séguelles. Una vez pasado o Centro Comercial, seguindo o mesmo camiño, cruzan a rúa San Marcial. Sasiletrau séguelles, pero máis cerca.
A medida que chegan á nova beirarrúa accederon ao primeiro soto da dereita que atoparon. Na cara de Sasiletrau apréciase un xesto irónico, son ners. O único que se distingue na escuridade é o ruído respiratorio subindo pola escaleira. Un piso, outro, está moi preto dos malfeitores Sasiletrau; o ruído respiratorio rompe. Sasi pensa no terceiro, como lle chaman os seus amigos, e en lugar do xesto irónico anterior vese a máscara do rostro difuso que garda para os momentos máis difíciles.
Na man da pistola, o corpo avanza e lixeiramente inclinado, abre a porta cun golpe. Á dereita do corredor vese a luz e escóitase o ruído intermitente das máquinas de escribir. Deixando atrás a esquina do corredor, a luz e o anaco chegan mellor. Veñen dunha habitación.
Cun salto, a pistola suxeita con dúas mans, atópase á entrada da sala Sasi. Levanta a cabeza e non pode crer o que ven os ollos: son tres os que se dedican a escribir a máquina.
Unhas horas despois estas tres persoas e o detective Sasiletrau atópanse noutra habitación cunha soa e pequena luz. Os criminais adoitan mentir —pensa Sasi—. Os que non teñen nada que ocultar son sinceros.
Baseándose neste raio de inspiración, seguiu na súa argumentación, pero como uno deste tres non é un delincuente, neste trío só hai un sincero. Ente Clemente.
O noso valente detective achégase a un detido e pregúntalle, sen pensalo dúas veces:
- Es un dos criminais?
- Non señor. Eu non son deses delincuentes tolos. Dígocho de verdade.
Sasi vese despistado. É mentira?, e si é verdade?. Como sabelo?
Vai ao segundo e cánsase da voz, opaca, por unha banda:
- Demóstrame que vostede non é un delincuente, -bótalle en cara. Isto contestoulle cun silencio negativo.
Acode ao terceiro e pregúntalle o mesmo. Resposta rápida:
- Se fun eu, esoutros non foron. Se non es un parvo o conto terminou.
Si, terminou.
Dúas preguntas: Como se chama a famosa e honrada organización que os delincuentes elixiron para gardala?
Como separou aos criminais no trío?
![](https://elia.eus/static/elhuyar/img/elia_RGB.png)
Gai honi buruzko eduki gehiago
Elhuyarrek garatutako teknologia