Texto redactado en euskara e traducido automaticamente por Elia e sen posterior revisión. VER ORIXINAL

Hospital virtual

As máquinas que utilizan os estudantes de medicamento ou residentes para realizar as prácticas o máis próximas posible á realidade están no Hospital de Basurto. Así funciona o novo hospital virtual da UPV.

Unha ambulancia dos servizos de emerxencia de Bilbao trasladou ao hospital virtual de Basurto a un home que sufrira un ataque de asma. Esperábanlles alí os médicos Victor Bustamante e Iñaki Arriaga e os médicos residentes Usune e Leire González. O traballo dos médicos residentes permitiu que, poucos minutos despois de chegar ao hospital, a situación do paciente mellorase de forma notable.
Usune e Leire González serán os médicos residentes que atenderán ao seguinte paciente e a evolución do paciente dependerá das súas decisións. Os médicos residentes pon en práctica o apreso no Hospital Virtual da Universidade do País Vasco. Grazas a iso, no futuro capacitaráselles para facer fronte a casos reais.

VICTOR BUSTAMANTE; UPV/EHU: Fágao rápido e ben ou teña dificultades..., o prognóstico será moi diferente. En determinadas circunstancias clínicas pode haber dificultades, pero a formación axúdanos a evitar estas dificultades. Todo o que fagamos na simulación repercutirá na eficacia que imos ter na atención aos pacientes.

Os simuladores do hospital virtual non son máquinas, maniquíes ou bonecos comúns. Son ferramentas que responden as decisións que toman os alumnos e alumnas. Do mesmo xeito que ocorre na vida real, os casos clínicos que simulan os aparellos melloran ou empeoran en función do tratamento recibido. Si tómanse as decisións correctas, os pacientes recuperaranse e, si tómanse decisións equivocadas, non mellorarán nin empeorarán.

IÑAKI ARRIAGA; UPV/EHU: Pedimos ao alumnado que interactúe co maniquí, que tome decisións, e nós tomaremos decisións en función das decisións tomadas polo alumno, unhas axeitadas e outro non. A continuación valórase todo.

As ferramentas que están a disposición de médicos e estudantes son variadas; os simuladores permiten aos médicos residentes de cada especialidade adquirir a habilidade e destreza para atender adecuadamente aos pacientes. Os médicos residentes en urxencias, urología ou cirurxía fórmanse no Hospital Virtual da Universidade do País Vasco. Realízanse
intervencións cirúrxicas sen causar grandes feridas aos pacientes mediante técnicas de laparoscopia. Os equipos necesarios para a cirurxía e a cámara introdúcense no corpo humano a través de pequenos cortes. Os médicos adéstranse cun simulador. Aprenden a mover intestinos ou a facer suturas. Os residentes sinalan que reciben distintas sensacións cos pacientes. Con todo, recoñecen que a simulación é moi real.

No campo da ginecología realízanse exploracións mamarias. Trátase de aprender a detectar as exploracións patolóxicas.

DANIEL ANDÍA; UPV/EHU: Desta maneira afanse a realizar unha exploración torácica que pode conter algunha sospeita de patoloxía.

Os alumnos tamén coñecen as vivencias que poden ter os médicos nos partos.

DANIEL ANDÍA; UPV/EHU: Non hai outra forma, porque os alumnos non están preparados para atender aos partos. Os simuladores e, neste caso, a pelvis e o boneco materno permítenlles saber que sente ao sacar un feto. Desta maneira, cando chegue o momento, lembrarase o ensaio que fixeron cando estudaban medicamento.

Naiara Ortiz e Iratxe Uriagereka axudan a un neno de seis meses que ten dificultades respiratorias para respirar e que se atopa en perfecto estado. O doutor Carlos González explicoulles o caso e os médicos residentes, tras solicitar varias probas, conseguiron normalizar a respiración do neno, que non se deu por vencido. Administróuselle osíxeno e un broncodilatador.
Toda a sesión foi gravada e posteriormente será analizada, avaliada e puntuada. Os
profesores de medicamento da Universidade do País Vasco non teñen ningunha dúbida: son ferramentas que axudan a asimilar o apreso polo simulador do hospital virtual.

CARLOS GONZALEZ; UPV/EHU: Este é o futuro do ensino universitario. Conseguir casos clínicos pouco habituais, insuficiencia respiratoria, problemas neurolóxicos graves... replicalos sempre que queiramos, que o alumnado faga fronte a estes casos clínicos, que fagan o que eles pensen e que logo nós, os profesores, corrixámolos segundo sabemos... Pois si, este é o futuro do ensino universitario.