Yellowstoneren jatorri hidrotermala gainazaletik kilometro gutxira dagoen supersumendi baten kamera magnetiko erraldoian dago (60 km inguruko luzera du).
Bero izugarri horrek lur azpiko ur-poltsak berotzen ditu muturreko tenperaturetara iritsi arte.
Testuak eta argazkiak Inhar D. Lopez Garciarenak dira.
Argazkiek copyright lizentzia dute.
Fumarolak dira parkeko punturik beroenak; hozteko nahikoa ur likido ez dutenez, zuzenean lurruna eta gasak askatzen dituzte —besteak beste, hidrogeno sulfuroa— uraren irakite-puntua maiz gainditzen duten tenperaturetan, eta arrautza ustel usain ezaguna eragiten du horrek.
Iturri termikoetako tonu hori, laranja eta berdeak ez datoz mineraletatik, baizik eta uretan irakitera egokitutako bakterio termofiloetatik. Bakterio horien entzimek (Taq polimerasa, kasurako) zientzia modernoa aldatu zuten, PCR bidezko DNAren teknika posible egin baitzuten.
Munduko ezaugarri geotermikoen erdia baino gehiago ditu parkeak, eta iturgintza-sistema natural baten moduan jarduten du. Sistema horretan, sakonuneetan metatutako ur gainberotua azalera irteten da geyserren eta iturrien bidez.
Disolbatutako gasen konbinazioaren ondorioz, putzu batzuek azidotasun-maila izugarria dute, eta inguruko arroka bolkanikoa disolbatzeko gai dira.
Paisaia hidrotermala etengabe aldatzen da: eguneroko sismo txikiek arrakala berriak irekitzen dituzte eta antzinako hodiak zigilatzen; hala, jarduera geotermikoa aldatu egiten da urte batetik bestera.
Biodibertsitatea
Ingurumena
Biodibertsitatea
Bilatzailea
