Basamortuko landareen hostoak txikiak, gogorrak edo arantzadunak dira, ur-galera murrizteko. Batzuek zurtoinetik egiten dute fotosintesia, hostoak alde batera utzita.
Nola bizi daitezke zuhaitzik gabeko basamortuan hegaztiak? Non topatzen dute itzala eta habia egiteko tokia?
Testuak eta argazkiak Inhar D. Lopez Garcia.
Argazkiek copyright lizentzia dute.
Buztanzuri kaskazuriak (Oenanthe leucopyga) luzaroan iraun dezake urik edan gabe, kontsumitzen dituen intsektuetatik behar dituen likidoak lortuz. Hegazti erresistenteenetako bat da, eta muturreko lehortasunera ondoen egokitua.
Basamortuko hontzak (Bubo ascalaphus) begi handiak bere orbitetan finkatuak ditu, baina muga hori 270 graduraino biratu dezakeen lepoarekin konpentsatzen du. Ikusmen binokularra du, eta distantziak zehaztasun hilgarriz kalkulatzen ditu.
Harkaitzetako pitzadurek kamuflajea baino gehiago eskaintzen diote basamortuko hontzari: aterpe termikoak dira. Eguerdiko eguzki kiskalgarritik babesten dituzte, tenperatura egonkor eta fresko mantentzeko eta energia gaueko ehizarako gordetzeko.
Gailupa tronpetariek (Bucanetes githagineus) euriteei jarraitzen dieten bandak osatzen dituzte. Tronpeta baten antzeko "ti-urr" hots bat egiten dute, oasietara ur eta hazi bila iritsi direla iragartzeko.
Ganga arrak (Pterocles coronatus) ura ermateko gai dira. Bularreko luma bereziak busti eta habiara hegan egiten du, bere txitek lumajetik edan dezaten. "Ur-tanke" hegalduna da.
Biodibertsitatea
Biodibertsitatea
Astronomia
Bilatzailea
