Texto redactado en euskara e traducido automaticamente por Elia e sen posterior revisión. VER ORIXINAL

Crearon un biomaterial que se volve máis resistente na auga

O Instituto Catalán de Bioingeniería (IBEC) presentou o primeiro biomaterial que, coa adición de níquel ao quitosano, vólvese aínda máis resistente cando se humedece con auga. Segundo adiantaron, podería ser un material apropiado para substituír aos plásticos.

A maioría dos biomateriales desenvolvidos para substituír o plástico debilítanse si humedécese, o que obviamente limita completamente o seu uso. Para superar este problema, utilízanse cubertas protectoras ou ben se transforman químicamente, pero entón perden a súa vantaxe sobre os plásticos, xa que estas transformacións os converten en perigosos para a contorna.

«A maioría dos biomateriales desenvolvidos para substituír o plástico debilítanse si humedécese»

O material que desenvolveron no IBEC baséase nun derivado da quitosina: o quitosano. Despois da celulosa, é a molécula orgánica máis abundante do mundo; por exemplo, forma parte da cortiza dos artrópodos. Segundo os investigadores, trátase dun cambio de paradigma: até agora o desenvolvemento baseábase en illar o material da natureza e, nesta ocasión, buscouse precisamente o contrario: a interacción coa natureza.

Baseada na natureza

Observaron o verme Nereis virens, que si se arrinca o zinc ás colmillas das lombrigas abrándase ao entrar na auga. De aí deduciuse que os metais podían desempeñar un papel crave no comportamento dos biomateriales. A partir de aí, realizouse a proba con níquel, que se atopa na natureza, interactúa facilmente coa quitina e disólvese ben en auga.

Así, engadiuse níquel ao quitosano, que foi procesado en películas delgadas. Ao mergullarse en auga, demostrouse que o 50 % vólvese máis resistente. O deseño dun proceso de produción de residuo cero ten a vantaxe engadida de que é industrialmente escalable. Ademais, a materia prima pode obterse localmente, é dicir, non crea dependencia de orixes únicas.

Entre as aplicacións menciónanse a agricultura, o material de pesca, os envases e embalaxes, e probablemente tamén o material sainitario.A investigación foi publicada na revista Nature Communications.