Martitz tivo mares e atmosfera
1993/06/01 Elhuyar Zientzia Iturria: Elhuyar aldizkaria
Nin as observacións astronómicas nin os datos enviados en 1979 pola sonda “Viking” suxeriron que no seu día Marte presentaba calor e os seus mares e continentes, pero, con todo, esa é a idea que defenden Víctor Baker, Robert Strom e os seus colaboradores da Universidade de Arizona en Norteamérica, a pesar de haber levantado numerosos pos entre os astrónomos do mundo.
Paira poder xulgar mellor esta valente teoría, diremos que na actualidade o clima de Marte é similar ao de nosa estratosfera. A temperatura media é de 50ºC e a presión é de 10 milibar.
![](images/A72001.jpg)
Segundo os datos enviados pola sonda “Viking”, fai tres mil millóns de anos houbo inundacións catastróficas e fixéronse famosas canles pola erosión. Así mesmo, estímase que paira iso necesitáronse caudais de 1.000 millóns de m3/s por cada 10 millóns de euros. Pero que lle pasou a aquela auga? Se apiló en capas enterradas, conxeladas paira sempre. Debido ás presións tectónicas, nun tempo (aínda que non sabemos cando foi exacto) esta auga volveu aflorar formando un gran lago. O lago era tres veces maior que o Caspio, pero logo a auga se evaporó ou se conxelou.
Paira Baker e os seus compañeiros iso é certo, pero non toda a verdade. Observacións astronómicas indican a existencia de zonas sedimentarias en relevos similares ás illas e costas. Nos cráteres creados polo impacto dos meteoritos obsérvanse restos similares á erosión mariña.
Ademais, estudos recentes demostran que no sur de Marte existe una banquisa similar á do noso planeta. Os relevos tamén suxiren que foron similares a nosos glaciares.
Pero si hai glaciar, tamén hai corrente de auga. Esta auga volveríase a evaporar e arrefriada converteríase en neve, alimentando novamente o glaciar. Con todo, para que a tese destes astrónomos norteamericanos fose crible, en Marte debía haber climas máis cálidos que os actuais para que a auga tivese un ciclo similar ao da Terra.
O clima tépedo puido estar en Marte grazas aos volcáns. Por unha banda, foron bastante quentes paira derretir o xeo, e por outro, lanzaron gases carbónicos suficientes paira producir o efecto invernadoiro.
Con todo, non podía suceder tan só una vez os relevos que se observan na actualidade e hai que pensar que os océanos de Marte foron periódicos (repetidos).
Pero os astrofísicos “ortodoxos” non están de acordo. De feito, para que este tipo de episodios fose certo, os volcáns tiveron que arroxar inxentes cantidades de gas.
Con todo, en agosto deste ano a sonda “Observer” ofreceranos moitos detalles sobre esta hipótese e poderemos saber se as ondas moldearon ou non as costas de Martitz a intervalos de millóns de anos.
![](https://elia.eus/static/elhuyar/img/elia_RGB.png)
Gai honi buruzko eduki gehiago
Elhuyarrek garatutako teknologia