Fermento de cebada
2003/05/01 Lorenzo, Arantza | Uranga, Ane Miren Iturria: Elhuyar aldizkaria
Todos estes fermentos multiplícanse enormemente na produción da cervexa e posteriormente acumúlanse na parte inferior do tanque durante o proceso de maduración e almacenamento de devandita cervexa. Tras a súa limpeza e secado, o aditivo dietético está listo paira o consumo. Obtívose de cervexa pero non ten alcol.
No fermento de cebada predominan as proteínas, das que o 33% son de alta calidade biolóxica e con todos os aminoácidos esenciais.
En canto ás vitaminas, contén vitaminas do grupo B e una pequena cantidade de vitamina B12. Este último só se atopa en produtos de orixe animal, polo que é un bo complemento paira os vegetarianos.
Tamén contén vitamina D que participa na absorción do calcio. Por tanto, as persoas con problemas de osteoporoses engadirían un pouco de fermento de cebada ao leite e absorberían máis calcio.
![](images/A187046.jpg)
Contén a maior parte dos sales minerais, algo máis ou menos, pero destacan o ferro, o selenio (antioxidante e anticanceríxeno) e o cromo (diabético e antiarterosclerosis).
Apenas contén graxa, pero contén acedo alfa-lipoico da familia de graxas, potente antioxidante. Os extractos deste ácido alfa-lipoico utilízanse como aditivos no tratamento da sida como antioxidante, estimulante do sistema inmune.
Recoméndase principalmente en:
- En situacións de fatiga ou tensións por efecto incentivador e limpador.
- Ausencia de sales minerais ou vitaminas do grupo B.
- En caso de diabetes, pola abundancia de cromo.
- Problemas hepáticos e cutáneos por efecto antioxidante e limpador (favorece a eliminación de toxinas).
- Na radioterapia utilizada paira curar o cancro, observouse que o consumo de fermento de cebada alivia os efectos da radioterapia (diminución do apetito, anemia).
Con todo, non deberían tomar fermento de cebada:
- Persoas con problemas de ácido úrico ou pinga. De feito, no metabolismo do fermento de cebada prodúcese acedo úrico.
- Enfermidade de Krohn e colitis ulcerosa. O fermento de cebada pode producir alteracións na flora natural intestinal, dando lugar a gases, pesadez e diarrea. Os que teñen dixestión lenta ou con problemas tamén teñen que ter coidado. É importante estar atentos ás reaccións do noso corpo.
- Os afectados pola infección por fermentos, como a candidiasis creada por Candida albicans.
O fermento de cebada ten un pequeno inconveniente: é aceda. Con todo, algunhas casas comerciais tentan eliminar esta acidez.
Sería recomendable utilizalo unicamente naqueles casos nos que os expertos o aconsellen como aditivo. Nestes casos tomaranse 1-3 cucharadas por día.
Cromo
Schwarz e Mertz demostraron en 1959 que o cromo era un alimento esencial, tras comprobar que con máis cromo as ratas admitían máis facilmente a glicosa. A partir destas investigacións realizáronse numerosos traballos paira explicar as funcións do cromo en animais e seres humanos, pero aínda queda moito por investigar.
O cromo atópase na natureza de dúas maneiras: o cromo inorgánico (III) é a forma máis estable e abundante, mentres que o cromo orgánico (VIN) é un potente oxidante.
No corpo humano temos entre 0,4 e 6 mg de cromo, cantidade que diminúe coa idade.
O cromo ten una función importante: reforza a acción da insulina e, en consecuencia, inflúe no metabolismo dos carbohidratos, lípidos e proteínas.
Por iso é especialmente recomendable paira persoas con diabetes tipo II. Estudos que demostran que a inxestión de cromo durante dous meses (600 mg/día) nas persoas afectadas por esta enfermidade reduce a hiperglucemia, fatígaa e a perda de peso por diabetes nun 89% dos pacientes. Ademais, atoparon baixos niveis de cromo no cabelo dos diabéticos que non toman aditivos.
![](images/A187046-a.jpg)
Os investigadores tamén están a investigar una posible función do cromo, o efecto anabolizador que pode ter sobre os deportistas: aumentar a masa non graxa corporal e reducir a graxa e o peso. Con todo, os resultados de todas estas investigacións non coinciden, polo que de momento non se pode afirmar respecto diso.
Os nenos necesitan 10-120 mg/día e os adultos 50-200 mg/día. Paira completar estas necesidades é conveniente tomar alimentos que conteñan cromo como o fermento de cebada e o fígado. O peixe, o marisco, o pito, a carne e os cereais integrais tamén conteñen una boa cantidade de cromo, pero estes últimos, se se refinan, perden a maior parte do cromo. Pola contra, os lácteos, a froita e as hortalizas presentan un baixo contido en cromo.
No corpo humano, o cromo absórbese no intestino delgado (especialmente no ieyuno). Os fitatos de hortalizas e cereais reducen significativamente esta absorción e os oxalatos auméntano. Tras a absorción acumúlase principalmente no fígado e os hepatocitos utilízano paira sintetizar o factor de tolerancia á glicosa. Finalmente elimínase por ouriños.
A falta de cromo caracterízase por unha baixa tolerancia á glicosa, hiperglucemia (glicosa ou azucre elevado en sangue), hipercolesterolemia (colesterol elevado en sangue), hipertrigliceridemia (triglicéridos altos en sangue), glucosuria (glicosa en ouriños) e alteracións do sistema nervioso.
A falta de cromo non é a única causa da diabetes, pero pode ser un dos factores. En consecuencia, debemos asegurarnos de que satisfacemos as nosas necesidades de cromo, introducindo e comendo de todo os alimentos anteriormente mencionados.
![](https://elia.eus/static/elhuyar/img/elia_RGB.png)
Gai honi buruzko eduki gehiago
Elhuyarrek garatutako teknologia